سابقه و هدف: زایمان پره‌ترم یکی از مهم‌ترین چالش‌های سلامت مادر و نوزاد می باشد که در موارد نادر، نارسایی سرویکس می‌تواند منجر به زایمان پره‌ترم شود. تمایز بین ریسک بالا و پایین تولد پره‌ترم هنوز هم از نظر کلینیکی چالش برانگیز است، هدف از مطالعه حاضر پیش بینی زایمان زودرس و زمان زایمان با ارزیابی تغییرات طول سرویکس می‌باشد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی 80 زن باردار بستری به علت لیبر پره‌ترم انجام شد. در بدو بستری بیماران تحت سونوگرافی ترانس واژینال قرار گرفتند و بر اساس طول سرویکس اندازه گیری شده در زمان بستری به دو گروه ریسک بالا (کمتر از 15 میلی‌لیتر) و پایین (بیشتر از 15 میلی‌لیتر) تقسیم شدند و متغییرهای سن مادر، سن بارداری، طول سرویکس، زمان زایمان، BMI و مصرف پروژسترون بررسی و مقایسه شدند.
یافته‌ها: میانگین تغییرات طول سرویکس زمان بستری و 48 ساعت بعد از توقف زایمان برابر 6/47±2/09 بود (0/021=p). میانگین سن مادران 6/6 ±26/9 سال و سن حاملگی در زمان بستری 1/35±31/16 هفته بود. میانگین طول سرویکس در زمان بستری 3/66±29/24 میلی‌متر و 48 ساعت بعد از توقف لیبر 2/14±31/33 میلی‌متر بود. 7/5% از مادران در طی 7 روز پس از بستری زایمان کردند و 83/8% زیر 34 هفته زایمان کردند. مقادیر 5/5->_CL∆ میلی‌متر با حساسیت 66/7% و 6/5->_CL∆ میلی‌متر با حساسیت 85% پیش‌بینی‌کننده تولد پره‌ترم بودند.
نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که تغییرات قابل توجه در طول سرویکس می‌تواند به عنوان یک شاخص مهم برای پیش‌بینی زایمان زودرس در زنان باردار با ریسک بالا مورد استفاده قرار گیرد. مقادیر مشخصی از تغییرات طول سرویکس، به ویژه کاهش‌های معنی‌دار، ارتباط قوی با احتمال تولد پره‌ترم دارند.