سابقه و هدف: میزان موفقیت بلاک عصب آلوئولار در دندان‌هایی با علائم پالپیت برگشت‌ناپذیر کاهش می‌یابد و نرخ شکست گزارش شده، متغیر است. از آنجائیکه پلی‌مورفیسم‌های ژن SCN10A می‌توانند اثر عوامل بی‌حسی را بر کانال‌های سدیم تغییر دهند، این مطالعه با هدف بررسی تأثیر پلی‌مورفیسم‌های (rs6801957 و rs6795970) ژن SCN10A رمز کننده Nav1.8 بر موفقیت بلاک عصب آلوئولار تحتانی (IANB) در مولرهای فک پایین با علائم پالپیت برگشت‌ناپذیر انجام شد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی 194 بیمار که به دلیل علائم پالپیت برگشت‌ناپذیر نیازمند درمان کانال ریشه دندان‌های مولر اول یا دوم فک پایین بودند، انجام شد. درمان کانال ریشه 10 دقیقه پس از بی‌حسی لب آغاز شد، یعنی زمانی که هیچ پاسخی به تست سرد و تست پالپ الکتریکی مشاهده نشد. نمونه‌های بزاق، مورد استخراج DNA قرار گرفتند و پلی‌مورفیسم‌ها با واکنش زنجیره‌ای پلیمراز Tetra ARMS نشان داده شدند (PCR). نسبت موفقیت به شکست IANB برای پلی‌مورفیسم‌های مختلف SCN10A ارزیابی گردید. 
یافته‌ها: از 194 بیمار مورد بررسی تعداد 87 نفر (44/8%) مرد و 107نفر (55/2%) زن بودند. میزان موفقیت IANB در زنان به طور معنی‌داری بیشتر از مردان بود (61/7% در مقابل 46%، 0/022=p). سن بیماران در موفقیت یا شکست IANB تاثیر آماری معنی‌داری نداشت. در پلی‌مورفیسم rs6801957، هیچ تفاوت معنی‌داری در نسبت موفقیت به شکست IANB بین ژنوتیپ‌ها و آلل‌ها مشاهده نشد. اما در پلی‌مورفیسم rs6795970، ژنوتیپ AA و GG به طور معنی‌داری نسبت موفقیت به شکست بالاتری داشتند (به ترتیب OR= 1/398 و 5/182، 0/015=p). مردان در هر دو ژنوتیپ rs6801957 و rs6795970 میزان موفقیت کمتری نسبت به زنان داشتند (0/66=OR).
نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که پلی‌مورفیسم rs6795970 ژن SCN10A به طور قابل توجهی بر موفقیت IANB در مولرهای فک پایین با علائم پالپیت برگشت‌ناپذیر موثر می‌باشد و ژنوتیپ‌های مردان و AG پلی‌مورفیسم rs6795970 در معرض خطر شکست بالاتر IANB هستند.