fa تاثیر هیپرگلیسمی مزمن القا شده با استرپتوزوتوسین بر اثرات تنفسی مرفین در موش های صحرایی فیزیولوژی Physiology تجربی Experimental <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"><strong><span style="color:blue;">سابقه</span></strong> <strong><span style="color:blue;">و هدف: </span></strong><span style="color:black;">درد نوروپاتیک یک عارضه شایع دیابت است. امروزه از دارو‌های ضد درد اپیوئیدی مانند مرفین جهت تسکین درد نورپاتیک استفاده می‌شود. از آنجایی که تاکنون اثرات تنفسی مرفین در دیابت بررسی نشده است. هدف این مطالعه بررسی تاثیر هیپرگلیسمی مزمن بر اثرات تنفسی مرفین می باشد.</span> <span style="font-family:2 mitra;"></span><br> <strong><span style="color:blue;">مواد و روش&shy; ها:</span></strong> در این مطالعه تجربی 32 سر موش صحرایی نر ن&zwj;ژاد ویستار به طور تصادفی در چهار گروه 8 تایی: گروه کنترل (تزریق بافر سیترات به عنوان حلال استرپتوزوتوسین)، گروه مرفین (تزریق بافر سیترات به عنوان حلال استرپتوزوتوسین، تزریق مرفین قبل از ثبت تنفسی)، گروه هیپرگلیسمی (تزریق استرپتوزوتوسین) و گروه هیپرگلیسمی- مرفین (تزریق استرپتوزوتوسین، تزریق مرفین قبل از ثبت تنفسی) تقسیم شدند. هیپرگلیسمی با تزریق داخل صفاقی <span dir="LTR">mg/kg</span> 35 استرپتوزوتوسین القا گردید. ثبت تنفس بوسیله دستگاه پلی تیسموگرافی انجام گردید. سپس حجم و فواصل تنفسی و تعداد تنفس جهت آنالیز در محیط نرم افزار متلب مورد بررسی قرار گرفت.<br> <strong><span style="color:blue;">یافته &shy;ها:</span></strong> <span style="color:windowtext;">میانگین تعداد تنفس (در گروه هیپرگلیسمی 3/9</span><span style="color:windowtext;">&plusmn;</span><span style="color:windowtext;">83&nbsp; و گروه کنترل 4</span><span style="color:windowtext;">&plusmn;</span><span style="color:windowtext;">101 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color:windowtext;">))، ضریب تغییرات تعداد تنفس (در گروه هیپرگلیسمی 0/1</span><span style="color:windowtext;">&plusmn;0/615</span><span style="color: windowtext;">&nbsp;و گروه کنترل 0/07</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/05 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">))، میانگین حجم تنفس (در گروه هیپرگلیسمی 0/19</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/44 و گروه کنترل 0/11</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/1 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">)) و میانگین فواصل تنفس (در گروه هیپرگلیسمی 0/01</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/28 و گروه کنترل 0/03</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">0/93 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">)) بود. ضریب تغییرات حجم تنفسی (در گروه هیپرگلیسمی-مرفین 14/16</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/0 و گروه مرفین 0/1</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/68 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">))، میانگین حجم تنفسی (در گروه هیپرگلیسمی-مرفین 0/34</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/24 و گروه مرفین 0/04</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">0/37 (0/05></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">)) و میانگین فواصل تنفسی (در گروه هیپرگلیسمی-مرفین 0/07</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">1/09 و گروه مرفین 0/05</span><span style="color: windowtext;">&plusmn;</span><span style="color: windowtext;">0/74 (0/01></span><span dir="LTR"><span style="color:windowtext;">p</span></span><span style="color: windowtext;">) بود.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"><strong><span dir="RTL"><span style="color:blue;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></span></strong> <span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج مطالعه نشان داد که هیپرگلیسمی باعث تغییر الگوی تنفس و پاسخ‌دهی سیستم تنفسی به مرفین می شود.</span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>BACKGROUND AND OBJECTIVE:</strong> Neuropathic pain is a common complication of diabetes. Today opioid analgesics such as morphine, use for the management of neuropathic pain. Since the respiratory effects of morphine have not been studied in diabetes, the aim of this study was to investigate the effect of chronic hyperglycemia on the effects of morphine on respiration.<br> <strong>METHODS: </strong>32 Male Wister rats were randomly allocated into control group (injection of citrate buffer as streptozotocin solvent), morphine group (injection of citrate buffer as STZ solvent and injection of morphine before respiratory recording) group, hyperglycemia group (STZ injection), and hyperglycemia-morphine group (STZ injection and morphine injection before respiratory recording). Hyperglycemia was induced by injecting streptozotocin (35 mg/kg, i.p.). Respiration was recorded by plethysmography after which respiratory volume, inter-breath interval, and respiratory rate were quantified using MATLAB.<br> <strong>FINDINGS:</strong> Mean of respiratory rate (in the hyperglycemia was 83&plusmn;3.9 and control was 101&plusmn;4 (p<0.05)), coefficient of variation of respiratory rates (in the hyperglycemia was 0.615&plusmn;0.1 and control was 1.05&plusmn;0.07 (p<0.05)), mean of respiratory volume (in the hyperglycemia was 1.44&plusmn;0.19 and was control 1.1&plusmn;0.11 (p<0.05)), and mean of inter-breath interval (in the hyperglycemia was 1.28&plusmn;0.01 and control was 0.93&plusmn;0.03 (p<0.05)). coefficient of variation of respiratory volumes (in the hyperglycemia-morphine was 1.14&plusmn;0.16 and was morphine was 1.68&plusmn;0.1 (p<0.05)), mean of respiratory rate (in the hyperglycemia-morphine was 1.24&plusmn;0.34 and morphine was 0.37&plusmn;0.04 (p<0.05)), and mean of inter-breath interval (in the hyperglycemia-morphine was 1.09&plusmn;0.07 and morphine was 0.74&plusmn;0.05 (p<0.01)).<br> <strong>CONCLUSION:</strong> Our results show that chronic hyperglycemic changed breathing pattern and respiratory response to morphine.</span></div> دیابت, الگوی تنفس, مرفین, سیستم تنفس. Diabetes, Breathing Pattern, Morphine, Respiratory System. 188 194 http://jbums.org/browse.php?a_code=A-10-5047-2&slc_lang=fa&sid=1 S Pazhoohan سعید پژوهان saeedpazhoohan@yahoo.com 2549321294 100319475328460045891 Yes 1. Department of Physiology, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak, I.R.Iran 1- گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران A Alimoradian عباس علیمرادیان ab_alimoradian@yahoo.com 100319475328460045892 100319475328460045892 No 2. Department of Pharmacology, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak, I.R.Iran 2- گروه فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران