مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی بابل J Babol Univ Med Sci Medical Sciences http://jbums.org 1 admin 1561-4107 2251-7170 10.22088/jbums fa jalali 1382 9 1 gregorian 2003 12 1 5 5 online 1 fulltext

fa علل افت تحصیلی در دانشجویان پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، 1378 بیوشیمی Biochemical تحلیلی Research سابقه و هدف: افت تحصیلی دانشجویان پزشکی یک مساله بسیار مهم در آموزش پزشکی است که در صورت عدم کنترل موجب پایین آمدن سطح علمی پزشکان در سال های آینده خواهد شد. این مطالعه با هدف بررسی علل افت تحصیلی در گروهی از دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شده است. مواد و روش ها: در این مطالعه که به صورت مقطعی بر روی کلیه دانشجویان ورودی 72-1371 انجام گرفت، دانشجویان براساس معدل دانشگاهی و تعداد ترم های مشروطی به دو گروه موفق (معدل بالای 16 و فاقد ترم مشروطی) و ناموفق (معدل زیر 14 و بیش از یک ترم مشروطی) تقسیم شدند. تعداد کل دانشجویان مورد مطالعه 215 نفر بودند که از این تعداد براساس معیارهای فوق 82 نفر موفق و 53 نفر ناموفق شناخته شدند. یافته ها: معدل دوران متوسطه، میزان علاقه به پزشکی و سطح تحصیلی والدین در دانشجویان موفق از دانشجویان ناموفق بالاتر بود. بعلاوه فاصله بین اخذ دیپلم و ورود به دانشگاه در بیش از 66% از دانشجویان ناموفق بیش از یک سال و در مقابل در حدود 85% از دانشجویان موفق بلافاصله یا حداکثر یک سال بوده است. بیش از 75.6% از دانشجویان موفق دارای منزل شخصی و 71.7% از دانشجویان ناموفق در خوابگاه زندگی می کردند، حدود 28.3% از دانشجویان ناموفق و تنها 6% از دانشجویان موفق دارای شغل اضافی بوده اند. 43.4 درصد از دانشجویان ناموفق هیچ برنامه ای جهت مطالعه نداشتند. 50.1 درصد دانشجویان ناموفق متاهل بوده اند در صورتی که تنها 18.3% از دانشجویان موفق متاهل بوده اند. رابطه معنی داری بین موفقیت و حضور در کلاس وجود نداشت، 70% دانشجویان ناموفق دارای سهمیه ایثارگران بوده اند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش، توجه به عواملی که باعث موفقیت تحصیلی در دانشجویان پزشکی می شود امری ضروری بوده و تا زمانی که یک برنامه جامع و نوین برای آموزش پزشکی وجود نداشته باشد مشکل افت تحصیلی همچنان به قوت خود باقی خواهد بود. Background and Objective: Dropout of medical students is an important problem in medical education. If not controlled, it will result a low scientific knowledge of physicians in future years. The aim of this study was to determine the dropout risk factors among medical students of Shiraz University of Medical Sciences. Methods: This cross-sectional study was done on all students who entered the university in 1992-93. The students were classified into two groups according to their university grade average and the number of the conditional terms (Successful group, having an average of over 16 and no conditional term and unsuccessful group, having an average of under 14 and more than one conditional term). From all of 215 studied students, 82 were successful and 53 were unsuccessful. Findings: Grade average of high school, interest in medicine, motivation, and parents’ education level in successful group were higher than unsuccessful group. The interval between getting diploma and entering the university was more than one year in 66% of students is unsuccessful group. Whereas, 85% of the students in successful group were accepted in the university immediately after high school or with one year interval. Over 75.6% of the students in successful group lived in their homes and 71.7% of students in unsuccessful group lived in dormitory. The second job was seen in about 28.3% of the unsuccessful group and only 6% of the successful group. 50.1% of unsuccessful students were married as compared to 18.3% of the successful group. There was no significant relationship between success and presence in class. Conclusion: According to the findings, taking the factors leading to the success of medical students into accounts seems to be necessary. The problem of dropout will persist until a comprehensive and new curriculum is recommended. دانشجویان پزشکی, آموزش پزشکی, افت تحصیلی Medical students, Medical education, Dropout 74 78 http://jbums.org/browse.php?a_code=A-10-1370-226&slc_lang=fa&sid=1 GH.R Dehbozorgi غلامرضا ده بزرگی، 10031947532846002221 10031947532846002221 Yes

fa نگرش پزشکان عمومی مراکز بهداشتی درمانی استان گیلان در مورد آموزش طب سرپائی، 1381 بیوشیمی Biochemical تحلیلی Research سابقه و هدف: مهمترین وظیفه پزشکان عمومی اداره بیماران سرپایی در مطب یا مراکز بهداشتی درمانی می باشد و علیرغم اینکه نظرها امروزه به سوی آموزش طب سرپایی معطوف شده، اما آموزش فعلی، آموزش کلاسیک مبتنی بر بالین بیمار می باشد، لذا بر آن شدیم تا نظر پزشکان عمومی مراکز بهداشتی درمانی را که در اولین سطح ارجاع قرار دارند، نسبت به آموزش طب سرپایی جویا شویم. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، کلیه پزشکان عمومی مشغول به کار در مراکز بهداشتی درمانی استان گیلان در سال 1381 به تعداد 161 نفر مورد پرسش واقع شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه ای حاوی متغیرهای زمینه ای سن، جنس، سال فراغت از تحصیل، دانشگاه محل تحصیل و دارا بودن مطب خصوصی و 8 سوال نگرش، از نحوه اجرای طب سرپایی در طی دوره عمومی دکترای پزشکی جمع آوری شد. سپس داده ها با استفاده از آزمون X² تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: در این مطالعه، 85 نفر (52.8%) نگرش مثبت و بقیه نگرش منفی نسبت به آموزش طب سرپایی داشته اند که ارتباط معنی داری بین نگرش پزشکان با سال فراغت از تحصیل، دانشگاه محل تحصیل و جنس وجود نداشته است. 139 مورد (86.3%) بیمارستان های دانشگاهی را به تنهایی جهت آموزش دانشجویان جهت طب سرپایی کافی نمی دانستند. پیگیری بیماران را در مراکز بهداشتی درمانی بیشتر از بیمارستان ها امکان پذیر می دانستند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که آموزش طب سرپایی در طی دوره عمومی به صورت مطلوب انجام نمی گیرد و جهت ارتقا کیفیت آموزش پزشکی نیاز به تغییر رویکرد از آموزش بیمارستانی به طب سرپایی می باشد. Background and Objective: Managing of outpatients in private clinics or health care centers is the most important task of general practitioners. Although more attention is now being paid to ambulatory medicine, its training is not only limited to hospital clinics but also is being thought improperly. The aim of this study was to investigate the attitudes of general practitioners towards ambulatory medicine training. Methods: In this cross sectional study, all of 161 general physicians working in the health care centers in Guilan province were interviewed. Data of sex, age, the university they graduated from, the data they graduated in, whether they work in private clinics and their attitudes towards current ambulatory medicine training were collected by questionnaires. Findings: The result showed that 85 (52.8%) of the subjects had a positive attitude towards ambulatory medicine training but no significant relationship was found between their attitude and the data of their graduating, the university they graduated from, sex and working in private clinics. One hundred and thirty-nine (86.3%) believed that university hospitals should not serve as the only training unit where ambulatory medicine is currently taught there, and health care centers and other clinics can be involved for this purpose. Conclusion: This study showed that more of the general physicians believed that ambulatory medicine training programs need major changes and a shift from besides teaching to ambulatory medicine is necessary. طب سرپائی, پزشکان عمومی, مراکز بهداشتی درمانی, نگرش Ambulatory medicine, General physicians, Health care centers, Attitude 79 83 http://jbums.org/browse.php?a_code=A-10-1370-226&slc_lang=fa&sid=1 HA Mooseli حیدرعلی موصلی 10031947532846002222 10031947532846002222 Yes