2. گروه پریودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران ، farzane.vaziri@gmail.com
چکیده: (3796 مشاهده)
سابقهو هدف: اکسپوز شدن زودرس cover screw، بین دومرحله کاشت ایمپلنت یک مشکل رایج است که می‌تواند ترمیم اولیه و موفقیت درمان ایمپلنت را مختل کند. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط فراوانی و شدت اکسپوز cover screw ایمپلنت‌های دندانی با برخی عوامل موثر می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی 159 واحد ایمپلنت در 35 بیمار که بعد از یک دوره ترمیم اولیه 3 تا 6 ماهه جهت انجام مرحله دوم کاشت ایمپلنت در سال 2-1401 به دانشکده دندانپزشکی یزد مراجعه کردند، مورد بررسی قرار گرفتند. پیش از مرحله دوم، ناحیه از نظر شدت اکسپوژر بر اساس طبقه بندی Tal بررسی شد وپس از آن، ارتباط وقوع این رخداد با متغیرهای جنسیت، وجود بیماری سیستمیک، عرضلثه کراتینیزه، ضخامتبافتپوشانندهدرسمتباکال، محل و نوع بی دندانی، فاصله زمانی کشیدن تا جایگزینی و انجام بازسازی استخوانی بررسی گردید. یافته‌ها: از 159 ایمپلنت، 18 واحد اکسپوز خود به خودی داشتند. شایع‌ترین اکسپوژر از نظر شدت، کلاس 4 بود. بین اکسپوژر و جنسیت مرد (0/009=p)، بیماری سیستمیک (0/041=p)، ضخامت بافت باکال پوشاننده (1/17±3/00 در مقابل صفر) (0/001>p) و عرضلثهکراتینیزه(1/03±2/16 در مقابل 1/30±2/82) (0/042=p) ارتباط معنی‌داری وجود داشت. بین سایر عوامل انتخابی با اکسپوز رابطه معنی‌داری یافت نشد. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که شدت اکسپوز شدن cover screw با عواملی نظیر بیماری‌های سیستمیک، عرض لثه کراتینیزه و ضخامت بافت در باکال ارتباط دارد.
